Lekcja 23: Accusativus duplex

Jakiś czas temu poznaliście składnię ACI, dzisiaj poznacie składnię accusativus duplex, która poniekąd wygląda podobnie do ACI. Z jednym tylko wyjątkiem – zabraknie w niej infinitivu, czyli bezokolicznika. O co w tym wszystkim chodzi? Zaraz wszystko stanie się jasne.



Accusativus duplex – tworzenie

Najlepiej będzie wyjaśnić wszystko na przykładzie. Wyobraźmy sobie zdanie w ACI: „Marcus Iuliam pulchram esse dicit”. Oczywiście przetłumaczymy je: „Marek mówi, że Julia jest piękna”. A co by się stało, gdybyśmy wyrzucili z tego zdania bezokolicznik „esse”? Zostałoby nam samo: „Marcus Iuliam pulchram dicit”. Przetłumaczymy to: „Marek nazywa Julię piękną”. Oto cała filozofia tworzenia składni accusativus duplex. W zapamiętaniu jej pomoże wam poniższa grafika.

Accusativus duplex
Accusativus duplex

Accusativus duplex – trochę teorii

A teraz pora na objaśnienia. Jak sama nazwa wskazuje, accusativus duplex to składnia podwójnego accusativu. Występuje ona po takich czasownikach jak:

  • „appello”, „dico”, „voco” – tłumaczymy je wówczas jako „nazywać”,
  • „facio”, „efficio”, „reddo” – tłumaczymy te czasowniki jako „robić”, „tworzyć”, „czynić”,
  • „puto”, „duco”, „iudico” – tłumaczymy jako „uważać”,
  • „creo”, „eligo” – tłumaczymy jako „wybierać”.

Krótko mówiąc, accusativus duplex to składnia oznaczająca „nazywać kogoś kimś”,  „czynić kogoś kimś”, „uważać kogoś za kogoś” i tak dalej. Oba rzeczowniki – osoba nazywana i to, jakim mianem zostaje określona – stoją w accusativie. Np. „Populus Romanus Ciceronem consulem creavit” – „Lud rzymski wybrał Cycerona na konsula”.



Accusativus duplex a ACI

Nie bez powodu zacząłem tę lekcję od ACI. Właśnie dzięki tej składni najłatwiej accusativus duplex zrozumieć. Jest to bowiem konstrukcja dopełnienia i orzecznika. Zauważcie, że w większości przypadków dałoby się zdanie wypowiedziane w acc. duplex wypowiedzieć również za pomocą ACI, w którym wystąpiłoby orzeczenie imienne (składające się z łącznika i orzecznika). Można jednak często usunąć łącznik („esse” – bezokolicznik). Wtedy zdanie staje się często krótsze i zgrabniejsze. A w lapidarności stylu Rzymianie byli przecież mistrzami. Popatrzcie na przykłady i wszystko będzie jasne.

Marcum amicum esse puto. – Uważam, że marek jest przyjacielem.

A po usunięciu łącznika (bezokolicznika):

Marcum amicum puto. – Uważam Marka za przyjaciela.


Gdyby mimo wszystko coś było niejasne, napisz do mnie.
Oglądaj filmy o łacinie i starożytności na YouTube!
Śledź Łacinę globalnie na FACEBOOKU,GOOGLE+PINTERESTINSTAGRAM

3 myśli na temat “Lekcja 23: Accusativus duplex

  • 01/05/2019 o 02:10
    Permalink

    Nie rozumiem jednej rzeczy. Populus Romanus Ciceronem consulem creavit. Lud rzymski wybrał Cycerona na konsula. Napisałeś jedno zdanie wyżej, że w tej składni nazywający i nazywany stoją w Accusativie, a jednak tutaj lud rzymski, czyli nazywający, ma formę Nominativu. Co rozumiem źle?

    Odpowiedz
    • 01/05/2019 o 08:58
      Permalink

      Przepraszam, mój błąd. Poprawiłem na: „Oba rzeczowniki – osoba nazywana i to, jakim mianem zostaje określona – stoją w accusativie”.

      Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

code