Książki do nauki łaciny – którą wybrać?

9 komentarzy do “Książki do nauki łaciny – którą wybrać?”

• Może komuś przyda się to, co napiszę… Naukę łaciny zacząłem w I klasie LO i do dyspozycji mieliśmy Vox Latina Wiktora Steffena i Jana Horowskiego – podręcznik, który może być przydatny na szczeblu upper intermediate, ale uczenie się z niego od podstaw to katorga. Tom drugi lekcja bodaj dziewiąta zaczynają się teksty antyczne, zbyt wcześnie moim zdaniem, pierwszy tom nie wprowadza dobrze w rozumieniu lęzyka antycznego. Na pierwszych studiach, UWr miałem lektorat z prof. Markiem Winiarczykiem, słynnym Marcusem Viniarcusem i (gdy Winiarczyk pojechal na 3 miesiące jako visiting professor) mgr. Wilczyńskim, sympatycznym Lupusem. Obaj używali Jurewicza i Winniczuk i używali klasycznej metody tłumaczeniowej, co dało mi ogromne fory w tym, co się miało zdarzyć za pół roku… Otóż wpadłem na wariacki pomysł studiowania języka fińskiego na UAM. I tu pokłony dla Lupusa i Viniarcusa – nauczyli mnie, a w sumie rozwinęli u mnie przez łacinę umiejętność natychmiastowego pojmowania najtrudniejszych problemów gramatycznych, przy których angielskie czasy czy niemiecki koniunktiw to zabawy dla grzecznych dzieci. Częściowo wykształcił mnie również wspomniany podręcznik, dzięki któremu nauczyłem się rozumieć objaśnienia gramatyczne – taka Gramatyka języka fińskiego prof. Kudzinowskiego bez przygotowania jest kompletnie niestrawna i były z nią potężne kłopoty…

  Później miałem wieloletni urlop od łaciny, pracuję jako tłumacz jęz. angielskiego, rosyjskiego i niemieckiego, zatem kiedy w wieku powyżej 50 lat wróciłem do łaciny, językowo byłem rozgrzany. Zacząłem od Orbiliusza prof. Winniczuk, z metodologią podręcznika ze studiów (w końcu współautor) i bardzo sobie chwaliłem. Podręcznik byuł mi znany, byłem namiętnym sluchaczem kursu radiowego. Tak doszedłem do uproszczonego Liwiusza w Orbiliuszu i zauważyłem, że tak naprawdę nie nauczylem się zbyt wiele. I tu z nieba spadła LLPSI Orberga, moja chyba największa miłość. Podręczniki jedenojęzyczne nie były dla mnie nowością, wychowany wszak byłem na takich klasykach jak New Concept English Alexandra, Deutsch 2000, Cours De Langue Et De Civilisation Francaise Gastona Maugera, Suomea Suomeksi Olli Nuutinena czy kursu esperanto Privilegia Vojo al Lingvoscio Vilho Setäli (który wręcz kradnie metodę Orberga). W sumie gramatykę znałem dość dobrze, zatem skupiłem się na czytaniu, a z pomocą przyszły Cambridge Latin Course i Oxford Latin Course. Dopiero po przeczytaniu obu mogłem spokojnie zabrać się za Roma Aeterna (cz. II LLPSI), który dopiero teraz stał się dla mnie bardziej przystępny. Na tym poziomie można swobodnie czytać Nowy Testament (przebrnąłem przez ewangelie, teraz czytam Dzieje Apostolskie), jak i niektóre teksty łaciny renesansowej i średniowiecznej. Ale by płynnie czytać teksty starożytne musze jeszcze wiele się uczyć…

  Kilka lat temu spotkałem mlodego i ambitnego człowieka, świetnie zapowiadającego się historyka, który poprosił mnie o lekcje łaciny. Zacząłem od oswajania go z podstawowymi powiedzeniami, paremiami i cytatami, wprowadzając elementy gramatyki. Później trzeba jednak było się zdecydować na jakiś podręcznik. Po nieudanym starcie z Porta Latina Vova zmieniłem książkę na LLPSI Orberga i czytanki z CLC (wyd. 4 koniecznie!!!). I okazało się to bardzo dobrym wyborem, po 2 latach nauki przez komunikator internetowy i telefon człowiek czyta Nowy Testament, radzi sobie z łatwiejszymi tekstami starożytnymi (biorę je albo z Orbiliusza albo Vox Latina). W wieku 60 lat osiągnąłem moj największy sukces z łaciną :)

  Na zakończenie drobna uwaga na temat Cambridge Language Course. Świetna rzecz, jednak metodycznie zupełnie odstająca od klasycznych metod, np. nie wprowadza koniugacji i deklinacji. Dla samouków dobra jako zbiór tekstów, zawiera też świetny kurs kultury antycznej w jęz. angielskim. Natomiast obecnie tworzone jest wydanie piąte (na razie wyszły trzy tomy) i jest to świetną ilustracją zasady, że lepsze jest wrogiem dobrego. Zmasakrowano teksty, wycięto humor (np. w czytance, w której Cecilius kupuje niewolnicę Melissę), jest masa na silę wprowadzonej poprawności politycznej. Oba wydania są dostępne na internecie z wszystkimi czytankami, można porównać.

  Odpowiedz

• Hej, a co myślisz o Lingua Latina Per Se Illustrata pars I et II Hansa Oerberga? Korzystamy z niego na studiach na UWr, wiele osób sobie chwali metodę naturalną, jaką Oerberg tutaj zaprezentował ;) Świetny blog, bardzo często się przydaje. Dzięki za to co robisz! :D

  Odpowiedz

• Super strona, bardzo mi się podoba. Dzięki i powodzenia autorowi!

  Odpowiedz

• To ja mam po przeczytaniu komentarza Przemka pytanie: lepiej uczuc sie laciny po polsku czy po angielsku? Polskiemu jest chyba blizej do laciny niz angielskiemu.

  Odpowiedz

  • Dziękuję, na pewno skorzystam! :)

    Odpowiedz

• A co sądzicie o Homo Romanus? Ktoś uczy?

  Odpowiedz

• Ja posiadam, oprócz Prima Vii i Wikrajaka także „Język łaciński dla lektoratów szkół wyższych” Jurewicza, Winniczuk i Żuławskiej. Jak Autor bloga ocenia tą pozycję?

  Odpowiedz

• A co sadźce o podręczniku Lidii Winniczuk,Lingua latina.Łacina bez pomocy orbiliusza.

  Odpowiedz

• A ja polecam bardzo Gwynne’s Latin
  http://gwynneteaching.com/gwynnes-latin/
  Co prawda po angielsku. Rzuca na głęboką wodę, stawia na klasyczną metodę nauczania łaciny czyli naukę pamięciową. Zresztą na powyższej stronie są też filmy na których można zobaczyć to w praktyce.

  Odpowiedz

Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Komentarz *

Nazwa *

Adres e-mail *

Witryna internetowa

Zapamiętaj moje dane w tej przeglądarce podczas pisania kolejnych komentarzy.

Captcha *

Wpisz tekst wyświetlony powyżej: